عاشقانه ظالمانه

خون در دهان دارم

خون

امروز ابتدای مردن من بود   * ۱۹/۱/۸۷ 

- فقط همین -

هوشنگ گلشیری (۲۵ اسفند ۱۳۲۲^[۱] در اصفهان - ۱۶ خرداد ۱۳۷۹^[۲] در بیمارستان مهر تهران) نویسندهٔ معاصر ایرانی و سردبیر مجلهٔ کارنامه بود.

او با نگارش رمان کوتاه شازده احتجاب در اواخر دهه چهل خورشیدی به شهرت فراوانی رسید.^[۳] منتقدی این کتاب را یکی از قوی‌ترین داستان‌های ایرانی خوانده است.^[۴]

گلشیری از بنیانگذاران حلقه ادبی جُنگ اصفهان بود. ^[۵]

وی با تشکیل جلسات هفتگی داستان‌خوانی و نقد داستان از سال ۱۳۶۲ تا پایان عمر خود نسلی از نویسندگان را پرورش داد که در دهه هفتاد خورشیدی به شهرت رسیدند.^[۶]

گلشیری همچنین عضو و یکی از موسسان کانون نویسندگان ایران بود.^[۷]

فهرست مندرجات [نمایش داده شود] ۱ زندگینامه ۲ کارگاه داستان‌خوانی ۳ فعالیت‌ها ۴ دوران روزنامه‌نگاری ۵ بنیاد گلشیری ۶ زندگی شخصی ۷ جوایز و افتخارات ۸ آثار ۸.۱ مجموعه‌های داستان‌های کوتاه ۸.۲ داستان‌های کوتاه مستقل ۸.۳ رمان‌ها ۸.۴ آثار غیرداستانی ۹ جستارهای وابسته ۱۰ پانویس ۱۱ منبع ۱۲ پیوند به بیرون

 زندگینامه

گلشیری به سال ۱۳۲۲ در اصفهان به دنیا آمد. در کودکی همراه با خانواده به آبادان رفت. خود وی دوران زندگی در آبادان را در شکل‌گیری شخصیت خود بسیار موثر می‌دانست. ^[۸]در سال ۱۳۳۸ تحصیل در رشتهُ ادبیات فارسی را در دانشگاه اصفهان آغاز کرد. آشنایی با انجمن ادبی صائب در همین دوره نیز اتفاقی مهم در زندگی او بود. گلشیری کار ادبی را با جمع‌آوری فولکلور مناطق اصفهان در سال ۱۳۳۹ آغاز کرد.^[۹] سپس مدتی شعر می‌سرود. خیلی زود دریافت که در این زمینه استعدادی ندارد،‌ بنابر این سرودن را کنار گذاشت و به نگارش داستان پرداخت.^[۱۰]

وی بعد از مدتی همراه با تعدادی از نویسندگان نواندیش جلسات یا حلقه ادبی جُنگ اصفهان را پایه‌گذاری کرد.^[۱۱]

سرانجام گلشیری در سن ۶۱ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری مننژیت که نخستین نشانه‌های آن از پاییز ۱۳۷۸ خورشیدی پدیدار شده بود ^[۱۲]در بیمارستان ایران‌مهر درگذشت. او را در امامزاده طاهر شهر کرج به خاک سپردند.^[۱۳]

 کارگاه داستان‌خوانی

یکی از اقدامات تأثیرگذار و مهم گلشیری تشکیل کارگاه‌های داستان و پرورش نسل تازه‌ای از نویسندگان ایرانی بود. وی جلسات هفتگی داستان‌خوانی و نقد داستان را از سال ۱۳۶۲ تا پایان عمر خود در هر شرایطی به صورت مستمر برگزار کرد. وی در سال‌هایی که کارنامه را منتشر می کرد، جلسات نقد شعر و داستان را در دفتر مجله برگزار می‌کرد.

در اواسط سال ۱۳۶۲، گلشیری جلسات هفتگی داستان‌خوانی را که به جلسات پنج‌شنبه‌ها معروف شد، با شرکت نویسندگان جوان در خانه خود برگزار کرد. این جلسات تا اواخر سال ۱۳۶۷ با حضور نویسندگانی چون یارعلی پورمقدم، محمدرضا صفدری، محمد محمدعلی، آذر نفیسی، عباس معروفی، منصور کوشان، شهریار مندنی‌پور، منیرو روانی‌پور ادامه داشت.

 فعالیت‌ها

در سال ۱۳۶۸، در اولین سفر به خارج از کشور پس از انقلاب برای سخنرانی و داستان‌خوانی به هلند (با دعوت سازمان آیدا)، و شهرهای مختلف انگستان و سوئد رفت. در سال ۱۳۶۹ نیز برای شرکت در جلسات خانهُ فرهنگ‌های جهان در برلین به آلمان سفر کرد. در این سفر در شهرهای مختلف آلمان، سوئد، دانمارک و فرانسه سخنرانی و داستان‌خوانی کرد. در بهار ۱۳۷۱ به آلمان، امریکا، سوئد، بلژیک و در بهمن ۱۳۷۲ هم به آلمان، هلند، بلژیک سفر کرد.

 دوران روزنامه‌نگاری

گلشیری همکاری خود را با مطبوعات از جوانی آغاز کرد. وی برخی آثار خود را در نشریاتی مانند پیام نوین، کیهان هفته و فردوسی به چاپ رساند. ^[۱۴] پس از راه‌اندازی جنگ اصفهان نیز گلشیری شاخص‌ترین چهره و به گفته منتقدی سخنگوی پرنفوذ این جریان به شمار می‌رفت.^[۱۵] گلشیری ده شماره نیز مسوولیت صفحات ادبی مجله مفید را بر عهده داشت.^[۱۶] پس از انقلاب نیز گلشیری فعالیت روزنامه‌نگاری را ادامه داد. او از جمله سردبیری ماهنامه ادبی کارنامه را در تابستان ۱۳۷۷ بر عهده گرفت و نخستین شماره آن را در دی ماه همین سال منتشر کرد. این مجله در حقیقت پایگاهی بود برای نویسندگانی که در دهه پیشین امکان انتشار آثار خود را نداشتند. ^[۱۷] در این دوره جلسات بررسی شعر و داستان نیز به همت او در دفتر کارنامه برگزار می‌شد. یازدهمین شماره کارنامه به سردبیری او پس از مرگش در خرداد ۱۳۷۹ منتشر شد.

 بنیاد گلشیری

نوشتار اصلی را بخوانید: بنیاد هوشنگ گلشیری

نوشتار اصلی را بخوانید: جایزه هوشنگ گلشیری

پس از درگذشت وی بنیاد هوشنگ گلشیری برای ادامه تلاش‌های او و حمایت از فعالیت‌های ادبی تشکیل گردید و جایزه هوشنگ گلشیری را برای اهدا به آثار منتخب ادبیات فارسی برقرار کرد.

 زندگی شخصی

گلشیری در سال ۱۳۵۸ با فرزانه طاهری که مترجم است ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند است.

 جوایز و افتخارات

• جایزه صلح اریش ماریا رمارک در سال ۱۳۷۸ ^[۱۸]
• جایزه لیلیان هلمت/همت در سال ۱۳۷۶ ^[۱۹]

 آثار

مجموعه‌های داستان‌های کوتاه

• جُبّه‌خانه
• حدیث ماهیگیر و دیو
• نمازخانه کوچک من
• پنج گنج
• دست تاریک دست روشن
• نیمه تاریک ماه

 داستان‌های کوتاه مستقل

• شاه سیاه‌پوشان

 رمان‌ها

• شازدهٔ‌ احتجاب
• آینه‌های دردار
• کریستین و کید
• جِن‌نامه (۱۳۷۶، نشر باران، سوئد)
• معصوم پنجم
• بره گمشده راعی

آثار غیرداستانی

• باغ در باغ (۱۳۷۸)

جستارهای وابسته

• جایزه هوشنگ گلشیری
• بنیاد هوشنگ گلشیری
• شورای بازنگری در شیوهٔ نگارش و خط فارسی

پانویس

1. ↑ (صد سال داستان‌نویسی در ایران، نوشته حسن عابدینی، صفحه ۲۷۴)
2. ↑ وب‌گاه آفتاب، به نقل از زنده‌رود
3. ↑ (صد سال داستان‌نویسی در ایران، صفحه ۲۸۰)
4. ↑ (پیشین)
5. ↑ رادیو زمانه
6. ↑ (پیشین)
7. ↑ وب‌گاه آفتاب
8. ↑ زندگی‌نامه در وبگاه بنیاد گلشیری
9. ↑ (مجله پیام نوین، ۱۳۳۹)
10. ↑ (صد سال داستان‌نویسی در ایران، صفحه ۲۷۴)
11. ↑ رادیو زمانه
12. ↑ وب‌گاه آفتاب
13. ↑ رادیو زمانه
14. ↑ وب‌گاه آفتاب
15. ↑ (صد سال داستان‌نویسی در ایران، صفحه ۲۷۴)
16. ↑ رادیو زمانه
17. ↑ وب‌گاه آفتاب، به نقل از روزنامه شرق
18. ↑ وب‌گاه آفتاب
19. ↑ رادیو زمانه

‎

پیوسته و دست از مرورگر محبوب خود یعنی Internet Eplorer بکشد ، البته پس از

خریدن مرورگر مشهور FireFox !!!

باور نمی کنید ، پس کلیـــــک کنید

البته این شایعه اشکالاتی هم دارد که اگر شما بخواهید مرورگر Ms Firefox 2007 را

از سایت مذکور دانلود کنید ، در واقع IE7 برای شما دانلود خواهد شد.

ولی اگر این خبر صحیح باشد چه ؟

نظرات شما می تواند به بحث کمک کند ...

حال غريبی است خدايا، از زمزم عشق تو پيمانه طهورا خوردن و نمردن؟! خدايا اين چه سريست كه بر بندگانت آشكار نمودی، كه تا هميشه در تو ، ای لایزال قدرت، خود را فانی ببينند؟!

خدایا ! اين همان شعر ازليست، كه از آغاز سرودی؟!

اين همان رمزياسين و طه ها و تين و زيتون است؟!

اين مشعرالحرام زمين است؟!

اين وادی نوراست در سرزمين طور؟!. اين همان بارش نور است بر سينا و ياسين، تا بانور در تو حل شوند؟!

اين همان نشستن نور است بر جان مسيح و خضر و مهدی زمان و آنان كه در سرزمين تورِ تو بر جانِ خردشان فرود آمدی، تا سرضمير وجودشان را پر از گهرهای خود نمائی؟!

ای آدميان در كدامين فراغ عزاداريد؟! در كدامين سير سرگردانيد؟!

خدا وند آن منبع نور همین جاست، همين جا در وادی يمن و سينای وجودتان. در سرزمين طاهای ضميرتان.

آری خدا وند همين جاست، در برقی كه بر ضميرتان می نشيند و در برقی كه بر چشمانتان، ستارهِ راه زندگيتان می شود.

اينجا وادی نور است. وادی حيفای مشعرالحرام است. اين جا سرزمين نور است، سرزمين زمهرير و سرور است. اينجا يمن زمانه به يمن جان می فروخته است.

اينجا ميستان پاك خداست. ميستان سرزمين عشق است، اينجا صفای مشعرالحرام است در سرزمين دل، سرزمين پاك خدا، كه خدا بر آن قدم رنجه نمود و مسكينان را پناه و عزّت داد، اينجا سرزمين سور است، سرزمين مهر خداوند، آنگاه كه بر جان آدميان نهال عشق ازلی می كارد و اينجا رحمت العالمين است. اينجا سفره عشق با سفره خرد يك جا جمع است، چراكه در زمهرير عشق خدا همه جمع اند. آنجا كه عشق خدا ظهور يابد، معشوق خود گواه عشق است. اينجا محلّ محو شدن در خداوند است. همان يثرب و سينای اهل زمين است.

تا خود را در خدای عالميان نبينی، شعر زندگی همه اش معر است، معر ثريای رسيدن، تا نرسيدن، معر ديدن و نديدن، ظاهر ديدن و خدا را نديدن. معر نهصت هر زمان، معری كه فقط با قداست مهر خدائی ،رخت از زوال و نابوديت بر می بندد، مهری كه تو را تا آخرالزمان همراهی می كند و دوباره تو را به عرش اعلی ره می نمايد. آری اينجا تجلّی عشق خداست، وقتی كه خود را در عشق خدا حل ببينی، تعبير الرّحمن و الرّحيم، است آنگاه كه حاله ای از نور شوی و خود را متجلی نور بينی. اينجا مشعر الحرام عشق خدا ديدن و خود را نديدن است. عشق با خدا بودن و بی خود نبودن است.

عشق از خود تا با خدا بودن است. اينجا لحظه اعتكاف جان است، آنگاه كه در صف ثناگويان حق در عرفه عمر با خدا پيمان وحدت ببندد و در وحدت مودّت را تجربه نمايد. اينجا سرزمین عشق جود، طاهر و پاكيزه از معاصی است آنگاه كه آدمی زمهرير جان را با زمزم عشق سيره رسول الله و عترتش،با عطر گلاب وجود سيراب نموده و عطش هجر رسیدن را با شستشوی دل از وسوسه شیطانی، سریر یاد خدا نماید و چون هاجر جرعه نوش زمزم لطف خدا شود و چون ابراهیم ، فرزندش اسماعیل را هدیه صداقت و ایثارش دهی و او را بانی بنای کعبگاه همه موحدان گردانی تا بشر از همه قشر و هم رنگ گرداگرد کعبه ی تو گرد آیند و سرود توحیدئی سرایند و ربایش دلها تنها به قطب جود لایزالت اذن حضور یابد ، که هیچ نیروئی به عظمت زیبائی و پاکی و مهربانی و توانائی و بخشندگی تو توان ظهور نمی یابد.

پس ای خدای مهربان تا همه جا و همیشه تاریخ همراهی نما، بندگانت را تا در قربت زمین غریب نمانند و در چنگ وسوسه های شیطانی اسیر نشوند و تا همیشه با تو بمانند. امین یا رب العالمین

اما خود فیلم با حرفهای مرد نی نوازی كه كنار بساط قلیان و چراغ زنبوری ایستاده اینگونه شروع میشود كه: ببین داداش، فقر كه بیاد توو خونه، ایمون از یه در دیگه میره بیرون! شكم گرسنه هم دین و ایمون نمیشناسه!!
بعد سخنرانی پیش از خطبه های نمازجمعه را از زبان تئوریسین جوان و تازه كار، آقای رحیم پور ازغدی (ملقب به استاد) میشنویم كه درباره توصیه های حضرت علی و دستوراتیست كه آنحضرت در  نهج البلاغه برای احقاق حقوق مستمندان به حاكمان و والیان دادند و بعد مصاحبه با افرادی كه در این راه (فحشا) افتادند شروع میشود و این داستان گریه و ناله ها و شكوه و شكایتها از فقر و بدبختی و شكم گرسنه، ادامه دارد تا یوسفعلی میرشكاك كه حتی خود اسمش هم جای بحث و تأمل دارد با دستار سبزی كه به سرش بسته جلوی دوربین آقای ده نمكی ظاهر شده و با آب و تاب حدیثی از امام ششم درباره طهران میخواند كه سند تاریخی قابل اعتباری هم از نظر جعلی نبودن حدیث به مخاطبش ارائه نمیدهد
قیافه اش هم آدم را یاد فالگیرها و دعانویسها  و رمالهای خیابان ناصرخسرو می اندازد (كه آره یعنی من با این ملچ و مولوچ و پاك كردن دندون و سیبیلای روغنی از دنیا بریده ام!)

آنتراكت: خسته شدم از صاف نوشتن...بقیه شو مثل همیشه بخونین

بعد هم با اون هیبت و سیبیل كثیف، شروع میكنه به خوندن مقاله ی دوزخ پایتخت كه درونمایه ی غربزدگی جلال آل احمد و سخنرانیای فردید رو داره
نكته جالب عكسهائیه كه پسْ زمینه ی این حرفهای تماما منفی فِید میشن
عكس ها كه همگی از اینترنت برداشته شدن دخترهایی هستن كه چند تاشون از آشنایان هستن و وقتی بهشون میگم توی یه همچین فیلمی عكستون هست ... بد و بیراهه كه قسمت آقای ده نمكی میشه!
قسمت اعظم ماجرا مصاحبه با دخترها و زنهای كاسبیه كه توی ایران و دوبی كار میكنن و همشون روی این نكته مهر تایید میزنن كه فقر باعث میشه آدم به این راه كشیده بشه!
استثنا هم نداره
به قول طرف از دختر ده ساله ی محصل توی این كار هست تا زن پنجاه ساله ی یائسه!
خب مشخص نیست غیر از فقر و رابطه ای كه با فحشای عیان در تهران داره، ده نمكی میخواسته چه چیز دیگه ای رو نشون بده
دید ده نمكی یا میرشكاك به زن در جامعه ی ایران چیه؟ (منظورم همون ایران اسلامیه!)
همه چی به فقر و غنا سنجیده میشه؟
اگر فقیر باشی یا اگر حتی به قول حضرات بدحجاب باشی، فاحشه ای؟
اگر موبایل و ماشین داشته باشی رفتی دوبی كاسبی كردی و بعد اومدی و بكارتت رو دوختی كه زن یه بنده ی خدایی بشی؟!!
اگر با یه پسری رابطه داشته باشی وضعت خرابه؟
خب لابد اگر چادری هم باشی همش فیلمته دیگه!
خب من فكر میكنم تمام حرف همون تابلوی بن بست عدالتی باشه كه توی هر قسمت فیلم خورد میشه
عدالتی كه یه طرف شهر كاخ میسازه و یه طرف كوخ و آدم عاقل رو یاد كتابهای تاریخ راهنمایی و دبیرستان میندازه كه حلبی آباد و ظلم شاه خائن رو به تصویر كشیده بود و علت اصلی انقلاب رو همین بی عدالتی نشون میداد.
نتیجه اینكه به قول میرشكاك و تكیه به حدیث امام صادق باید از تهران به قله كوهها فرار كنید و برنگردید؟
وقتی دیدی داشته باشید كه مشغول بزرگنمایی بعضی مسائل باشه مطمئن باشید كه از مسیر تعادل خارج شدید
وقتی هم آدم از مسیر تعادل خارج بشه از یه طرف میوفته
اینكه زنان و دختران و پسركان و مرد كاسب و حتی جوانك فوفولی كه خودش جلوی دخترای كنار خیابون ترمز زده بود، اینقدر راحت به مسعود ده نمكی (با اون ریش و پشم و هیبت حزبلی) اعتماد میكنن و میذارن تصویرشون رو بدون دادن تضمین معتبری با دوربینش ضبط كنه یخورده زیادی قابل تأمل نیست؟
شطرنجی كردن تصویر هم طوریه كه فقط كافیه طرف رو یك بار ببینید یا بشناسیدش تا براتون تابلو بشه
صدا هم كه فیلتر نشده
اون خانومی كه میتونه طی یه سفارش تلفنی یه مهمونی پونزده نفره از مردهای خوش گذرون رو با یه منوی متنوع سرویس دهی كنه واقعا كیه و چند نفر براش كار میكنن؟
یه خانومبزرگ و باربی كه خیلی لوس حرف میزنه و قیمت خودش دویست تومنه؟!
چند تا از این باندها توی تهران داریم؟
یاد یه چیزی افتادم
چند وقت پیش شورای اجتماعی کشور طی مصوبه‌ای برای صیانت از سلامت جنسی جامعه طرحی با عنوان «طرح جامع صیانت از سلامت جنسی جامعه» مطرح كرد.
بر اساس این طرح نیروی انتظامی پس از جمع ‌آوری زنان خیابانی آنها را در اختیار سازمان بهزیستی قرارداده و این سازمان پس از ساماندهی و طبقه‌بندی! آنان را تحویل دستگاههای مربوطه می‌دهد.
كِی؟
چند تا از این طرحها فقط در مرحله ی طرح موندن؟
سازمان های مربوطه همون خانه های عفاف اسلامی هستن؟
ضربتی عمل كردن و چسب زخم زدن روی دمل چركی تا كی؟
بگذریم

به هر حال تلاش ایشون برای نشون دادن قسمتهایی از واقعیت جای تقدیر و تشكر داره
وقتی شنیده ها تبدیل به دیده ها بشه و این دیده ها تصور یه مدینه ی فاسده ی فاسقه ای رو بهت نشون بده كه خیلی با اون مدینه ی فاضله و شهر ایده آل تو برای زندگی فرق داشته باشه و اگر هنوز ذره ای از فكر آینده نگرت باقی مونده باشه، حق داری از فكر و خیال و ترس و وهم و وجدان درد، سرطان بگیری و بمیری
ولی خب بین این همه تیتری كه آقای ده نمكی نشون میدن و شامل: خرج تحصیل، ویلا با ژیلا، صادرات غیر نفتی، زنان شوهردار و... میشه این نكته رو هم خوب بود میگفتن كه بعضی هم به قول معروف صورتشون رو با سیلی سرخ میكنن و تن به ذلت نمیدن؛ كما اینكه اون پیرزن شوكولات فروش كنار بزرگراه رو نشون دادن

خب حالا چه باید كرد؟
برام جالبه كه این سوال ِ بی پاسخ ِ همیشگی ِ جامعه ی ما بوده
قشر منور الفكرمون چرا هیچ وقت راه حل بخصوصی نشون نمیده و همش در حال بیم و امید دادن بوده؟
اونی كه اون بالا نشسته كه میگه: اگه تو بلد بودی، میومدی میكردی
ما هم میگیم: حالا تو كه اون بالایی و میگی بلدی خب بكن
به هر حال این فیلم طوری كه سازنده ش میگفت برای عموم ساخته نشده و قرار بوده فقط مسئولین نظام ببینند
و خدا به داد نظام برسه
چون تا جایی كه من مسئولینش رو شناختم به جای اصلاحات ریشه ای، تنها مشغول كندن میوه های خراب میشن و نتیجه ش هم بیشتر شدن تویوتاهای گشت مبارزه با مفاسد اجتماعیه
یا اینكه مثل عسگر اولادی ها ككشون هم نمیگزه و عین خیالشون هم نیست
و آخر سر اینكه آقای ده نمكی كه خودشون تا یه جاهایی از سپاه رفتن حتما اطلاع دارن كه بودجه های بی حساب و كتاب این مملكت چطور ضمن صدور انقلاب، صرف كمك به مردم بی پناه بوسنی و بوركینافاسو و گینه ی بیسائو میشه یا اسلحه و تجهیزاتی كه هزینه ش رو از محل درامدهای نفتی و غیر نفتی همین مردم بدبخت خودمون درآوردیم چطور داریم صرف مبارزان چچن و گروههای مبارز اسلامی خارجی میكنیم.
هزینه ای كه نصفش برای تامین نیازهای همین قشر ضعیف جامعه كافیه و میدیم به كشورای دوست و برادر كه سیاست خارجیمون تقویت بشه
خب ولی كو گوش شنوا؟
ما در این كشور كه پایتخت جهان اسلام است تنها وظیفه داریم كه اسلام را نگه داریم!
كدوم اسلام؟
دلشون خوشه به خدا

همه می دانیم که در اکثر کارت های اینترنتی موجود در بازار، عبارات Women سانسور می شود. یعنی حتی در موتورهای جستجویی مثل گوگل هم امکان جستجو به دنبال این عبارت وجود ندارد. این مساله به نظر ما غیرعقلانی و اشتباه است و به همین دلیل تصمیم گرفته ایم آن را پیگیری کنیم.  این صفحه، مختص پیگیری این جریان است.

پایان ماجرا: احساس می کنیم به پایان ماجرا رسیده ایم. متوجه شدیم که با قوه قضاییه طرف هستیم نه با دولت. دولت از نظر ما قابل صحبت و پیگیری است چرا که تا حدی منتخب مردم است و در برابر مردم باید پاسخگو باشد ولی قوه قضاییه این وضعیت را ندارد. در عین حال تقریبا هیچ کدام از گروه های زنان و روزنامه نگاران و فعالان و ... به ایمیل های ما درباره شیوه های پیگیری و ... پاسخی نداد. از این تجربه خوشحالیم چون نتایج خوبی داشت ولی می دانیم که زنان هنوز سانسور هستند. متن کامل را اینجا بخوانید

جريان وقايع

زن وقیح نیست، سانسور وقیح است.

امتحان  دارم ولی خیلی وقت است که این مطلب را در ذهنم حلاجی می کنم و خیلی دوست داشتم در آستانه ی دومین حماسه ی(!) سوم تیر مطلبی را هر چند موجز بنویسم. برای متن قبلی اونقدر تو ذوقم زدید که دیگه متن اینطوری نمی نویسم . این امیر هم از همه بیشتر ، هیچ کس هم ندونه ، اون می دونه چرا.....

۲ سال پیش در چنین روزهائی، به اندازه ی امروز که دومین سالگرد سوم تیر است ، خوشحال بودم. آن روزها من عضو انجمن اسلامی دانشجویان و یکی از اعضای اصلی این تشکل بودم و در حالی که از سوی ستاد معین و هاشمی ،  پیشنهادهائی برای فعالیت داشتم به احترام یکی از دوستان ،جذب ستاد احمدی نژاد و مجذوب شعارهایش شدم. روز سوم تیر بسیار خوشحال از اینکه برای کسی که کار میکردم ، انتخاب شده  ، انتخابم به ثمر نشسته و به قول حسین شریعتمداری ملت کار را تمام کرده است. تا صبح در حالی که امتحانداشتم ، وقتمان صرف نوشتن بیانیه ی ستاد شد و بیانیه را می خواستیم طوری بنویسیم که به روحانیت برنخورد (حاج آقا تاج الدینی هم در حیاط ستاد بودند و بیانیه را ۲-۳ بار برایشان خواندم تا مبادا به روحانیت توهینی شود چرا که هر چه باشد ، هاشمی یک روحانی بود). آن روز گذشت و بعد از آن برنامه ی مسجد جامع تبریز و ۲-۳ جلسه ای که با چند تن از مسئولین شهر داشتیم. بعد از آن قضیه ی رئیس دانشگاه خودمان بود ، که در آن قضیه نیز به اندازه ی خودمان نقش ایفا کردیم (ای کاش نمی کردیم و امروز معترف به اشتباهمان هستیم!!!). و بعد از آن من دیگر ادامه ندادم.

امروز دومین سالگرد سوم تیر است و من خوشحال از اینکه دو سال از عمر دولت کریمه گذشت. دولتی که خود برای روی کار آمدنش، وقت ها گذاشته بودم ، هزینه ها کرده بودم . هیچ کس هم شاهد نباشد ، دوستان دانشگاه و هم کلاس های خود را شاهد دارم که آن روزها در دانشگاه انگشت نما شده بودم که فلانی برای فلانی کار میکند. و اما چرا خوشحال هستم و معترف به اشتباه خود:

۱- یکی از خانم های حاضر در ستاد می گفت: که یک سال بعد از انتخابات ، زنی چادرم را در اتوبوس گرفت و گفت : شما گفته بودید که به ضعیفان و محرومین خواهیم رسید، اما گرانی کمرمان را شکست. پدرم هنوز هم وقتی برای خانه چیزی میخرد ، یک ..... نثار ما می کند که تو گفتی و ما به این رای دادیم. بحران اقتصادی و بیماری هلندی و تغییر بی محابای بهره های بانکی و ورود بی سابقه ی پول به بازار که بعد از روی کار آمدن احمدی نژاد ایجاد شد ، به زعم اکثر کارشناسان اقتصاد و حتی خوش چهره ( که خدا انصافش دهد ، او ما را از راه به در کرد)، چندین سال وقت لازم دارد که حالت فعلی و تورم به حالت اول برگردد. حال بماند که صندوق ذخیره ی ارزی را که خاتمی با ان همه بدهی کشور ، پر کرده بود ، احمدی نژاد به تنهائی خالی کرد!!

۲- سیاست فرهنگی احمدی نژاد ، درست برخلاف آن بود که اعلام کرد. شب چهارشنبه (یعنی ۱ تیر ۱۳۸۴ - ساعت ۴۵/۱۱ شب در اخبار شبکه ی ۲) احمدی نژاد اعلام کرد که این شایعاتی که برای من درآورده اند کذب محض است ، ما در این چهار سال حساب مفسدان اقتصادی را خواهیم رسید و کاری به کار جوانان و آزادی های جامعه نداریم. اما او نگفت که من محمدی را وزیر کشور خواهم نمود ، ذوالقدر را معاون سیاسیش خواهم کرد ، باهنر پدرخوانده ی من است و صفار وزیر فرهنگ من. حال بعد از ۲ سال یک رجوع ساده به جامعه نشان می دهد که احمدی نژاد نمی تواند با مفسدان اقتصادی مبارزه کند( زیرا توانش را ندارد) و باز هم زورش به دانشجویان ، جوانان ، زنان و روزنامه نگاران می رسد (همان هائی که به زعم این دولت برانداز هستند). وضعیت آزادی رسانه ای م وطبوعات هم که افتضاح است . سایت ها همگی فیلتر شدند و کار به جائی رسید که بازتاب را هم فیلتر کردند.

۳- سیاست خارجی این دولت چنان بود که مقام معظم رهبری ناچار به تشکیل شورای سیاست خارجی شد. ولایتی دست به کار شد، خاتمی مجبور به تلطیف فضا شد. و حال با تمامی دنیا سر جنگ داریم غیر از نیکاراگوئه و شیلی و لبنان و سوریه . و به زبان ساده هر چه خاتمی در این هشت سال رشته بود و قطعا زیر نظر مقام معظم رهبری بود ، توسط احمدی نژاد به یکباره تباه شد. هوولکاست توسط آقای رامین تئوریزه شد و ملت خواسته یا ناخواسته دست به دامان جنگی ائدولوژیک و اعتقادی و در عین حال کاملا سیاسی با دنیا شد. ملوان های انگلیسی متجاوز با هزار تشریفات توسط رئیس جمهور یک کشور بدرقه شدند، و این هزینه نه از جیب احمدی نژاد بلکه از جیب مردم ایران بود. مذاکره با آمریکا را مطرح شد و از موضوع منفعل (یعنی فقط از دریچه ی عراق) به این قضیه پرداخت شد . حال اگر این قضیه را خاتمی مطرح می کرد ، چکارش می کردند؟

۴- انرژی هسته ای موضوعی بود که توسط احمدی نژاد خیلی برآن پرداخت شد و ماحصل آن قطعنامه هائی بود که صادر شد. (این بحث نیاز به توضیح مفصل دارد ). فقط این سئوال را دارم که آقای احمدی نژاد ، دانش انرژی هسته ای در عرض این دو سالی که شما آمدید،  بومی شد و در عرض این دوسال دانشمندان هسته ای آموخته شدند ، در عرض این دو سال این امکانات ساخته شدند و شما نجات دهنده ی هسته ای ایران با دانشمندان ۱۶ ساله یتان هستید؟ همگان می دانند که این دانش ماحصل فعالیتهائی که توسط میرحسین موسوی کلید خورد و توسط هاشمی و خاتمی تقویت شد و به دست شما رسید. پس زحمتهای آنها چه شد؟ اگر میر حسین موسوی ، هاشمی و حسن روحانی چیزی نمی دانست چرا برای مجمع تشخیص مصلحت انتخاب شدند و چرا ملت در مقاطع مختلف به آنها رای دادند. ما هم می گوئیم انرژی هسته ای حق مسلم ماست ولی زندگی آرام ، نان شب هم حق مسلم ماست. آنها این حرف را درک می کردند، چون انقلاب را با این حرف ها برای مردم توضیح و شرح داده بودند ولی شما متاسفانه این حقوق اولیه را نمی دانید و آنچه شنیده اید و می دانید انرژی هسته ای است.

۵- در بیانیه ی ۲ سال پیش انجمن اسلامی هم نوشتیم که : آقای احمدی نژاد ، شما با شعارهای حداقلی وارد میدان شده اید ، عدم تحقق این گفته ها ، ملت را نه از شما بلکه نسبت به نظام بدبین و مایوس میکند، پس ای کاش کمی در سوم تیر صادق بودید و یا اکنون کمی شفاف باشید و برنامه هایتان را برای ۲ سال آینده اعلام کنید(اگر برنامه ای باشد). با هرهفته یک سفر ، با بودن در فضای احساسی نمیشود در دنیای کنونی که تبدیل به دهکده ی جهانی شده کشورداری نمود.

۶- این نکته را در سالگرد سوم تیر به یاد آوریم که انتخاب احمدی نژاد حاصل فضای آزاد وگفتمانی بود که خاتمی در جامعه رواج داد و آزادی بیان بود که به احمدی نژاد اجازه داد تا به تمام ارکان نظام غیر ار مقام معظم رهبری بتازد( با دروغ بودن یا نبودن این تاخت ها فعلا کاری ندارم). حال انتخاباتی دیگر پیش رو داریم و ما برای آوردن یک سخنران از اصلاح طلب ها ، هزاران مکافات داریم ولی در برنامه ی هفته ی سلامت که ربطی به نمایندگان ندارد فرهنگی و تاج الدینی چپ و راست رئیس دانشگاه را می گیرند و آنجا را هم تبدیل به میتینگ انتخاباتی می کنند. و اینجاست به آقای خاتمی می گوئیم: رحم ائلسن، رحمه قالاسان.

۷- آنچه در استان آذربایجانشرقی اتفاق افتاد ، فاجعه ای دیگر بود. جولان دادن نمایندگان مجلس در سازمان ها و عزل و نصب ها و عدم توجه مسئولان رده بالای کشور به این قطب کشور باعث شد اعتراضاتی از داخل خود مجموعه ی هواداران احمدی نژاد در قالب های ایفاد گردد. از عزل و نصب های فرمانداران گرفته تا نصب رئیس دانشگاه علوم پزشکی تبریز کسی تا کنون هیچ سابقه ی مدیریتی نداشته است و بطور میانگین هر دو ماه یک مدیر ارشد در سیستم خود عوض می کند ( در عرض یک و سال و نیم ، ۳ رئیس دانشکده ی پزشکی دیده ایم) و نهایتا انتصاب رئیس موتلفه ی زنجان به عنوان فرماندار تبریز.

۸- نهایتا ، ما انتقادهای فراورانی به عملکرد اصلاح طلبان نیز داریم و خود را جزو طیف اطلاح طلبان ( از کارگزاران تا سازمان مجاهدین) می دانیم و از نهضت به اصطلاح آزادی اعلام برائت می کنیم و نسبت به اعتماد ملی و شخص آقای کروبی ارادت خاص داریم. ولی در کل در قضاوت بیطرفانه ی خود، کفه ی ترازوی مدیریتی را در دولت اصلاحات سنگین تر از این دولت می دانیم.

و در انتها) بحث دست دادن خاتمی با یک زن ، بحثی است عوام فریبانه. ما ارادت خاصی نسبت به این سید بزرگوار داریم و اجازه نمی دهیم با حیثیت این انسان بزرگوار بازی شود و حاضریم برای مقابله با مطرح کنندگان این قضیه ، هزینه های سنگینی نیز پرداخت نمائیم. پس آقایان بروند و پایشان را از گلیمشان دارزتر نکنند.

دولت احمدی نژاد در مسائل اجرایی چالاک‌تر از دولت‌های گذشته است

 شعارهای دولت نهم شعارهای امام و انقلاب است

استمرار محبوبیت دولت نهم در گرو تحقق وعده هاست

دولت نهم برنامه مدون اجرایی ندارد

دولت نهم مردمی ترین دولت تاریخ انقلاب است

 نگاه دستوری به حوزه اجرا و بی تفاوتی به نخبگان از نقاط ضعف دولت است

شعارهای دولت در عدالت اجتماعی هنوز محقق نشده است

دولت نهم تنها در برقراری رابطه با مردم موفق بوده است

تکرار شعار های اول انقلاب احمدی نژاد را پیروز کرد

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من دلـم مي خواهد

 خانه ای داشته باشم پر دوست
 كنج هر ديوارش
 دوست هايـم بنشينند آرام
 گل بگو
 گل بشنو
 هر كسی می خواهد ، وارد خانهً پر عشق و صفايـم گردد
  يك سبد بوی گل سرخ به من هديه كند
  شرط وارد گشتن ، شستشوی دلهاست
  شرط آن داشتن يك دل بيرنگ و رياست
  بر درش برگ گلی می كوبـم
  روی آن با قلم سبز بهار
  می نويسم : ای يار
  خانهً ما اينجاست
  تا كه سهراب نپرسد ديگر
                      خانهً دوست كجاست ؟؟!